Seyşeller Timsahlarının 250 Yıllık Sırrı DNA ile Çözüldü
Seyşeller’de yaklaşık 200 yıl önce ortadan kaybolan timsahların kimliği, müze koleksiyonlarındaki eski örneklerden alınan DNA ile netlik kazandı. Sanılanın aksine bu sürüngenler ayrı bir tür değil. Genetik analiz, onların biyoloji literatüründe bilinen en büyük sürüngen olan tuzlu su timsahı Crocodylus porosus’un batıdaki en uç popülasyonu olduğunu gösterdi. Bu sonuç, adalardaki kayıp timsahlar hakkında yıllardır süren tartışmayı bitirdi.
Müze Örneklerinden Gelen Genetik Kanıt
Almanya ve Seyşeller’den araştırmacılar, günümüz tuzlu su timsahları ile müzelerde korunan tarihi Seyşeller örneklerinin mitokondriyal genomlarını karşılaştırdı. Daha önce sadece dış görünüşe dayanan bir hipotez vardı. Şimdi ise genetik veri, bu hayvanların binlerce kilometre uzaktaki popülasyonlarla yakın akraba olduğunu doğruladı. Bu bağlantı, türün olağanüstü hareket kabiliyetine işaret eder.
Tuzlu su timsahları, vücutlarındaki özel tuz bezeleri sayesinde denizde uzun süre kalabilir. Bu adaptasyon, onların kıyı şeritleri ve uzak adalar arasında yayılmasını sağladı. Bavarian State Collections of Natural History’den uzman Frank Glaw, Seyşeller popülasyonunun kurucularının Hint Okyanusu’nda en az 3.000 kilometre sürüklendiğini belirtiyor. Hatta mesafe çok daha fazla olabilir. Akıntılarla nesiller boyu taşınan bireyler, sonunda bu izole takımadalarda koloni kurdu.
Potsdam Üniversitesi’nden Stefanie Agne, genetik desenlerin uzun dönemler boyunca geniş mesafelerde bağlantının korunduğunu gösterdiğini aktarır. Bu durum, türün mobilitesinin ne kadar yüksek olduğunu ortaya koyar. Bugün bile Crocodylus porosus, yeryüzündeki en geniş yayılıma sahip sürüngenlerden biri. Seyşeller popülasyonu yok olmadan önce menzili, Pasifik’teki Vanuatu’dan Hint Okyanusu’ndaki Seyşeller’e kadar 12.000 kilometreden fazlaydı.
Kaynak: sciencedaily.com DNA solves 250-year-old mystery of the Seychelles’ lost crocodiles
BilimBox Yorumu: Bu çalışma, müze koleksiyonlarının yalnızca geçmişi sergileyen vitrinler olmadığını, bizzat bilimsel sorulara cevap veren birer veri bankası olduğunu hatırlatır. 200 yıl önce nesli tükenen bir popülasyonun kimliğini öğrenmemiz, biyoçeşitlilik kaybının boyutlarını anlamak açısından kritik. Tuzlu su timsahının okyanusları aşabilme yeteneği, türlerin iklim değişikliğiyle değişen akıntılar ve deniz seviyeleri karşısında nasıl yeniden dağılabileceğini de düşündürür. Adalarda izole kalan popülasyonlar, evrimsel süreçte farklılaşma potansiyeli taşır. Seyşeller timsahları türleşme eşiğine gelmeden yok olmuş. Bu, insan etkisinin genetik çeşitliliği budamadan önce müdahale etmenin önemini gösterir. Ayrıca adaya özgü sanılan canlıların kökenini sorgularken DNA’nın hakemliği, korumada öncelik listelerini yeniden yazdırır. Gelecekte benzer analizler, hangi popülasyonların geri getirilebileceği veya genetik olarak